VERSLAGEN: van een mislukt leven.

 

Herinneringen zijn gebeurde verzinsels.

Yackobes Chraduz - Albanees wijsgeer

 

 

IJMUIDEN

Gulikersstraat

5 + 1 t/m 4

 

5

 

De films werden altijd voor de drie hoogste klassen vertoond. En een keer was jouw klas helemaal achter in het lokaal, zelfs achter de projector met meester P. geplaatst. Waarom was onduidelijk. Maar daardoor was je niet naast de Don Juan terechtgekomen en was het hem niet gelukt een stoel achter het vroeg ontloken meisje G. te bemachtigen. Hij en de Goliath zaten rechts van je en links van je zat de kleine, hondsbrutale onderkruiper van de klas naast het vroeg ontloken meisje G.

Waar de film over ging, weet je niet meer, wist je toen waarschijnlijk ook al nauwelijks en de vier anderen waarvan sprake is evenmin. De Goliath en de Don Juan vroegen je beurtelings, fluisterend opdat meester P. het niet zou horen, aan de onderkruiper te vragen of hij het vroeg ontloken meisje G. wilde vragen na schooltijd mee naar het bunkertje in het dennenbos te gaan voor je weet wel. Dat dennenbos was een stuk land aan het Noordzeekanaal waarop een paar dennenbomen stonden en een bunkertje daar stond bij jullie bekend als locatie van verdachte zeden. Eerst durfde je hun verzoek niet over te brengen, maar zij beleven aandringen, zeiden je een klootzak te vinden als je het niet deed. En een klootzak wilde je natuurlijk niet zijn.

Je zwichtte, stootte de onderkruiper aan en bracht hun verzoek aan hem over. Hij knikte geestdriftig en begon naar jouw beleving te luid en onvoorstelbaar gewiekst met het vroeg ontloken meisje G. te onderhandelen: ze was toch zo gek op de Don Juan? Nukkig haalde ze haar schouders op. Jawel, zij was gek op hem en nu vroeg hij of zij straks met hem naar het bunkertje ging. Zij staarde strak voor zich uit. En de Goliath zou dan meegaan voor de veiligheid. Zij bleef strak voor zich uit staren. Dan kon ze toch lekker haar gang gaan met de Don Juan, en als ze wilde daarna ook nog met de Goliath en met hemzelf. Zij bleef strak voor zich uit staren maar zag vrijwel zeker de film niet. Begreep ze wel wat ze zou missen als ze het niet deed, de Don Juan waar ze gek op was en de Goliath met zijn grote lul in haar kut. Ze schaterde even ingehouden, zoals ze soms deed als de Don Juan haar betastte. Dus ze deed het? Zij knikte.

Opgewonden wendde de onderkruiper zich zonder jouw bemiddeling, het was een wonder dat meester P. het niet hoorde, tot de Don Juan en de Goliath om kond te doen van zijn en dus ook hun succes. Het vroeg ontloken meisje G. besefte kennelijk toen pas ten volle wat ze had toegezegd, want ze sloeg haar handen voor haar gezicht, maar haar toezegging trok ze niet in.

Na de film in de gang opgesteld om van het handenwerklokaal ordelijk terug te keren naar het klaslokaal, dat ging in die tijd nog zo, zag je het vroeg ontloken meisje G. en de Don Juan elkaar in gespannen afwachting bekijken. De Goliath en de onderkruiper verbleven buiten je blikveld.

Nieuwsgierig vroeg je de Goliath de volgende dag - hij was vaak de eerste die je ’s ochtend vroeg op het schoolplein trof, waar jij meestal ook al vroeg was doordat thuis de winkel op tijd open moest - hoe het was geweest. Hij beweerde dat de Don Juan en de onderkruiper lekker hadden liggen rampetampen, zoals hij het uitdrukte, maar hijzelf niet. Waarom hij dan niet? Hij haalde zijn schouders op. Waarschijnlijk probeerde hij zich bij voorbaat in te dekken voor als het uit zou lekken of het vroeg ontloken meisje G. zwanger zou zijn geraakt. Maar zowel het een als het ander bleef uit.

 

1

Het puin was geruimd en er was een nieuwe wijk gebouwd waarvan de straten waren vernoemd naar verzetsstrijders. Jullie, je ouders met je toen nog enige zusje en jij, verhuisden naar een woonhuis annex winkel in die wijk. Je opa van vaderskant had, nadat zijn bakkerij en winkel in Oud-IJmuiden door de oorlog in een woestenij terecht was gekomen, dankzij doortastend optreden van je oma een bakkerij met winkel kunnen bemachtigen in de gespaard gebleven Jan Evertsenstraat in oostelijk IJmuiden. Hij en je vader bakten daar voor die winkel en voor een winkel in de Van Linschotenstraat, gedreven door de familie A., en gingen dat toen ook doen voor de winkel bij jullie nieuwe woning in de Gulikersstraat.

Je kunt je van de verhuizing niets herinneren. Wel van de kennismaking met de talrijke kinderen in de nieuwe buurt. En die bevielen je. Je voelde je erg thuis in die buurt. Achteraf bezien heerste daar de optimistische drang er samen iets van te maken na die rot oorlog, maar daarvan had je toen geen weet.

Aanvankelijk was er binnen jullie woonblok, daar waar een gemeentetuin en de tuinen van de omwonenden moesten komen, nog een zandvlakte. Je herinnert je dat een zware storm daar enorme zandverstuivingen veroorzaakte en er tientallen dode distelstruiken uit de voor de woningbouw afgegraven duinen in blies. De buurtkinderen waaronder jij bonden die struiken aan van de bouw achtergebleven schotten en gingen erop staan om zich schreeuwend van plezier te laten voorttrekken. De wind had zoveel kracht dat die schotten met de distelstruiken als zeil en jullie erop schoksgewijs meters opschoven. Het overal doordringende stuifzand stoorde jullie in het geheel niet. Maar daar dachten jullie ouders anders over.

 

2

In de Kerkstraat stonden tegenover elkaar een Rooms-katholieke en een Openbare school. Die openbare school was jouw lagere school, de Moerbergschool. Beide gebouwen zijn al jaren geleden gesloopt.

Je had een hekel aan school. Niet aan de meeste onderwijzers en leerlingen en niet aan het gebouw maar aan het verplicht binnen zitten. In de uren die je op school doorbracht, verveelde je je doorgaans stierlijk. Vaak zat je er dromerig naar buiten te staren, naar de kastanjebomen op het schoolplein, verlangend naar het leven daar buiten. En als die bomen schudden door de wind maakten ze je onrustig, wilde je naar de steigers van Wijsmuller in de hoop dat er een sleepboot op uit moest naar een schip in nood.

Ach, die oude stoomsleepboten Hector, Stentor en Nestor, die door hun sissende straaltjes stoom zoveel waakzamer leken dan de motorsleepboten die er toen ook al waren en je toch ook fascineerden. Nadat de drie genoemde stoomsleepboten waren vervangen door gelijknamige motorsleepboten, verdween de aantrekkingskracht van sleepboten niet voor je, miste je alleen die sissende tekenen van paraatheid.

Al ver voordat de bevrijdende schoolbel ging, vroeg je vaak, alsof je het einde van de schooltijd ermee kon bespoedigen, met gebaren aan een klasgenoot die bij je in de buurt woonde of jullie straks weer over de fuut zouden gaan. Zo noemde jullie het muurtje van ongeveer twee meter hoog dat het trechtervormige einde van het schoolplein afsloot. Jullie klommen er na een aanloop overheen om via het verende gras van de tuin rond de Hervormde kerk naar de Wilhelminakade te rennen. Dat stak de weg naar huis flink af maar het mocht natuurlijk niet. Jullie zijn echter nooit op heterdaad betrapt, en er kwam kennelijk ook nooit een klacht over binnen bij de schoolleiding.

Maar toen je erg last kreeg van wintervoeten en je moeder van een klant in de winkel hoorde dat gekookt klimopblad daar goed tegen zou helpen, ging je bladeren plukken van een klimopplant die tegen een zijmuur van de Hervormde kerk groeide en kwam de koster op een gegeven moment naar je toe om te vragen waarom je dat deed. Je vertelde het hem. Hij haalde zijn schouders erover op maar vond het goed. Dat mocht dus wel. En jij vond dat het hielp, die gekookte klimopbladeren tegen je wintervoeten.

3

In de zijgevel van de Moerbergschool was een portiek voor een niet gebruikte ingang. De toezicht houdende onderwijzers liepen tijdens het speelkwartier altijd op het schoolplein aan de kant van de voorgevel van het gebouw heen en weer. Meestal met z’n tweeën naast elkaar in gesprek omdat er weinig toezicht te houden leek. Maar in dat portiek aan de zijkant vonden toch regelmatig handelingen plaats die volgens hen ongetwijfeld niet door de beugel hadden gekund.

Ook daar was nog een stuk schoolplein. Tot aan het hek dat het afscheidde van de kerkstraat met aan de overkant de Rooms-katholieke school. Maar er was voldoende afstand van dat portiek tot de straat voor de daarin bedreven ongeoorloofde handelingen. De grootste en sterkste jongen van de school, die je hier Goliath zult noemen, liet zich daar namelijk regelmatig aftrekken door twee jongetjes die je hier de dwergen zult noemen. Ze staken lichamelijk nogal bij de Goliath af, toonden zich zeer belust op hun taak en brachten daar vervolgens iedere keer opgewonden verslag van uit aan de paar jongens op het schoolplein die ze daarvoor in aanmerking vonden komen. Aan meisjes was te gewaagd.

Het gevolg was dat er meestal een paar jongens, onder wie ook jij, zich tijdens het speelkwartier quasi toevallig in de buurt van dat portiek ophielden terwijl de Goliath daarin broeierig voor zich uit stond te staren. Na een tijdje haalde hij dan plotseling zijn grote, stijf geworden lul te voorschijn en begon daarmee te wapperen terwijl hij uitriep: ‘Ik ben zo geil als boter!’

Dat was voor de dwergen het sein om toe te snellen en zich met wellust van hun taak te kwijten. Ieder aan een kant van de Goliat schoven ze met hun duim en wijsvinger het vel van zijn lul heen en weer tot hij met schokkende lendenen klaarkwam. Daarna stopte de Goliath zijn lul ietwat beschaamd rondkijkend terug in zijn broek en liet voor de goede orde aan de toeschouwers weten dat hij eigenlijk liever een lekkere meid had gehad. De dwergen waren dan al het schoolplein opgestormd om hier en daar opgewonden kond te doen van het gebeurde waarin zij een zo’n belangrijk aandeel hadden gehad.

De eerste keer dat jij daardoor poolshoogte bij dat portiek ging nemen, zag je alleen nog wat sperma flodders op de vloer liggen. Een klasgenoot haalde er toen toch wel een meisje bij en wees ze haar aan met de mededeling dat als ze die in haar kut zou stoppen ze een kindje zou krijgen. Het meisje bekeek de flodders nieuwsgierig maar volgde de hint natuurlijk niet op.

Vervolgens was je verscheidene keren getuige van de hele sessie. Seks werkt al jong als een magneet. Een keer maakte de Goliat zich tijdens het aftrekken los van de dwergen en liep door geilheid onvoorzichtig geworden zijn vooruit wijzende lul achterna tot buiten het portiek terwijl hij riep: ‘Ik spuit hier de hele klerezooi onder!’

Toen hij daarna in alle openheid afwachtend bleef staan, snelden de dwergen opnieuw toe, zetten hun opwindende taak voort en spoot de Goliath al gauw zijn sperma op de onvruchtbare klinkers van het schoolplein.

Aanvankelijk waren dus alleen jongens getuige van die aftreksessies. Maar op een keer was er toch ook een meisje bij verzeild geraakt. Je kende haar uiteraard, het was een klasgenootje.

‘Wat, jij kijken,’ riep de Goliath terwijl de dwergen met zijn lul bezig waren en greep haar onder haar rok. Aan haar bewegingen te zien werkte ze er aan mee dat hij haar met een vinger of vingers kon penetreren en vervolgens begon zij de dwergen te helpen met aftrekken, waarna het klaarkomen van de Goliath niet lang op zich liet wachten. Zij kon zijn sperma nog maar net ontwijken. Daarna achtergelaten door de weg gestormde dwergen gedroegen ze zich beiden plotseling kinderlijk beschaamd. En kinderen waren ze natuurlijk evenals jij en de paar andere ook nog.

Wonderlijk genoeg bleven die sessies buiten het groepje vaste toeschouwers bij de meeste spelende leerlingen en de wachtlopende onderwijzers verderop onopgemerkt. Voor zover je weet heeft de schoolleiding nooit weet gekregen van het opwindende gebeuren daar in en om dat portiek.

4

Andere seksuele avonturen vonden plaats in het handarbeidlokaal van de school, als daar eens in de zoveel tijd leerzame films werden vertoond. Je maakte jezelf wijs dat het toeval was dat je bij die filmvoorstellingen telkens naast de Don Juan van de klas zat, maar dat was het natuurlijk niet. En dat hij telkens achter dat vroeg ontloken meisje G. zat, was al evenmin toevallig als dat zij telkens voor hem zat. Zij had als meer meisjes in de klas een oogje op hem en hij was gebiologeerd door haar al zo vrouwelijke lichaam.

Tijdens films over pottenbakkers, glasblazers, de Zuiderzeewerken en hoe mooi de natuur wel niet was, begeleid door het ratelende geluid van de projector bediend door meester P. terwijl meester K. toezichthoudend langs de in duisternis gehulde rijen zittende leerlingen liep, gleed de Don Juan met zijn rechterhand langs de leuning van de stoel en onder de kleding van het vroeg ontloken meisje G. Eerst betaste hij een tijdje haar borsten alvorens af te dalen naar tussen haar benen. Handelingen die meester K. in het duister onmogelijk kon zien.

Soms reageerde het vroeg ontloken meisje G. met schokjes of een gesmoorde schaterlachje op de handtastelijkheden van de Don Juan. Fluisterend vroeg jij hem toen een keer wat hij deed, waarop hij slechts grijnsde. Maar toen je hem vroeg, hoe het tussen haar benen voelde, zei hij dat het er behaard was als op je hoofd en wilde hij ter verduidelijking je haar met zijn vochtige geworden hand even aanraken, waardoor je geschrokken opzij schokte.

Maar hij was de beroerdste niet, boog zich naar het vroeg ontloken meisje G. en vroeg haar fluisterend of jij ook even mocht voelen. Ze schudde het hoofd. Waarop hij haar voorhield dat als jij ook even mocht voelen je het niet zou verraden. Daarna knikte zij en maakte hij een uitnodigend gebaar. Maar jij durfde niet en schudde het hoofd als eerder zij.

‘Oh hij wil niet,’ liet de Don Juan haar toen weten en zei vervolgens tamelijk luid tegen jou, opdat zij het ook zou horen, om zich tegenover haar te rechtvaardigen, want hij wist heus wel dat je het niet zou verraden: ‘Maar je houdt je kop, hè.’

‘Tuurlijk man.’

 

Wordt vervolgd.

 

Maak jouw eigen website met JouwWeb