VERSLAGEN: van een mislukt leven.

 

Herinneringen zijn gebeurde verzinsels.

Yackobes Chraduz - Albanees wijsgeer

 

 

UITGESCHAKELD

1

 

De omgang met vriendin A. bleef jarenlang nogal voorzichtig door een beduchtheid voor opdringerigheid. Die beduchtheid werd er uiteindelijk de oorzaak van dat je haar pas na vier dagen op de vloer van haar slaapkamer vond, getroffen door een herseninfarct.

Je publiceerde op maandag vaak een zogenaamde Schets, een kort verhaal of een gedicht op je website en daar reageerde zij dan altijd op via een mailtje. Maar die keer bleef dat uit. Je probeerde haar te bellen, maar ze nam niet op. Je overwoog dat ze wellicht een paar dagen naar een vriendin of familie was, dat ze je dat wel verteld had, maar dat het je ene oor in en het andere uit was gegaan. Je bleef haar bellen en mailde haar ook. Geen reactie. Ongerustheid nam bezit van je. Je overwoog naar haar toe te gaan, maar deed het niet. Je wilde niet de indruk wekken haar te controleren.

’s Woensdags zat je op het terras van café Bosco, op de hoek van de Eerste Constantijn Huygensstraat en de Bosboom Toussaintstraat. Maar je zat daar niet lekker, niet omdat het er niet lekker zitten was, maar door je ongerustheid. Je was van plan poolshoogte bij haar te gaan nemen, maar stelde dat om eerder genoemde reden toch weer uit.

De volgende dag was je, na weer bellen en mailen, er eigenlijk wel van overtuigd dat het er iets loos was. Maar je redeneerde je het toch weer weg: je moest je niet aanstellen, ze was waarschijnlijk gewoon op stap en dacht er niet aan te reageren. Maar de nacht van donderdag op vrijdag sliep je vrijwel niet en vrijdagochtend hield je het niet meer uit. Je besloot nu toch echt naar haar toe te gaan en deed dat.

Haar voordeur was gelukkig niet op het nachtslot, wat echter ook te denken gaf. En toen je de deur had opengemaakt, rook je het onmiddellijk: een weeïge lucht. Het moest helemaal mis zijn en dat was het ook. Er klonk gemurmel vanuit haar slaapkamer. Je ging er heen en zag je bange vermoedens bevestigd. Ze lag op haar rug, in een hoek tegen de garderobekast, op de vloer. Haar gezicht was vreemd scheef en ze sprak alsof ze dronken was. Geschokt probeerde je haar gerust te stellen. Je zei dat je het alarmnummer zou bellen en deed dat vervolgens. Ondanks je ontsteltenis wist de receptioniste je de gegevens te ontlokken die nodig waren om hulp te kunnen sturen.

Terwijl je daarop wachtte, voerde je een korte inspectie uit. Je kon haar spoor volgen. Ze moest in de keuken aan het koffiezetten zijn geweest toen ze onwel werd en had waarschijnlijk in een poging houvast te vinden het rek met droogdoeken van de wand getrokken. Afgaande op de koffie, het filter en filterhouder op de vloer, was ze naar de bank in de woonkamer gestrompeld. Haar bril lag onder de kapstok in de gang. Ze moest van de bank in de woonkamer naar de slaapkamer zijn gegaan en daar op bed zijn gaan liggen, dat ze had bevuild. Vervolgens had ze zich waarschijnlijk naar de werkkamer weten te slepen om te proberen zich te verschonen. Er lag daar een omvergetrokken stapeltje ondergoed. Maar ze zal niet tot verschonen in staat zijn geweest en teruggegaan zijn naar de slaapkamer om daar in die hoek terecht te komen, waar je haar door je stupide terughoudendheid pas drieënhalve dag later vond. Want door reduceren en deduceren werd het jullie later duidelijk dat het dinsdagochtend moest zijn geweest toen ze onwel werd. En naar eigen zeggen had ze die dagen daar op de vloer in een soort sluimertoestand doorgebracht.

Je ging weer naar haar toe en bleef bij haar zitten tot de ziekenbroeders aanbelden. Dat duurde gelukkig niet lang. Ze waren vriendelijk en handelden doortastend. Het was hun direct duidelijk wat er loos was. Ze verschoonden en wasten haar en belden om assistentie van de brandweer, want de woning van vriendin A. lag op de tweede verdieping, er was geen lift en haar op een brancard over de trappen naar beneden dragen leek ze geen goed idee.

Er was een brandweerkazerne om de hoek, dus de brandweer was er zo. Ze werd door een hoogwerker via het raam, onder grote belangstelling van veel buurtbewoners, met een sierlijke bocht over de straat naar beneden gehaald en daar in een ziekenwagen geschoven.

Toen de buren later hoorden dat ze bijna vier dagen op de vloer van haar woning had gelegen, waren ze geschokt. ‘Zaten wij rustig een glas wijn te drinken en lag zij daar voor Pampus,’ zei een buurman.

Terwijl ze op de afdeling spoedeisende hulp van het OLVG lag te wachten op onderzoek, liet jij haar een tijdje alleen om op de gang haar familie te bellen. Je wist niet of je op de afdeling mocht telefoneren en had ook liever niet dat men kon meeluisteren. Haar familie bellen viel echter niet mee, want het was vakantietijd. Maar uiteindelijk kreeg je toch een nicht van haar te pakken. Die wist waar men zoal uithing en zou hen inlichten.

Terug bij vriendin A., in de door een gordijn afgesloten ruimte waar ze op een brancardbed lag, murmelde ze te hopen dat het allemaal weer goed kwam. Hoewel je daar allerminst van overtuigd was, antwoordde je dat het natuurlijk weer goed kwam. En dat ze die hoop uitsprak, al ging het dan moeizaam, stemde je toch een beetje hoopvol. Kennelijk was ze geestelijk nog wel degelijk bij de les.

Ze werd opgenomen, lag een week in het OLVG, waar haar jongste broer en zijn vrouw, ’s avonds laat uit Venetië teruggekomen, haar direct vanaf Schiphol mochten komen bezoeken voordat ze doorgingen naar hun woonplaats Sneek.

Na een week werd ze in jouw bijzijn met een ziekenwagen overgebracht naar revalidatiecentrum Sint Jacob aan de Plantage Middenlaan, waar ze acht weken zou blijven. Aanvankelijk lag ze daar zonder meer en zag jij de toekomst somber in. Je vreesde dat ze nooit meer zodanig zou herstellen dat ze terug naar haar woning kon, dat ze naar een verzorgingshuis zou moeten. Je ging elke dag op de fiets van je woning aan het Barcelonaplein naar Sint Jacob om haar te bezoeken, regelde zo goed mogelijk het bezoek van familie, vrienden en kennissen, zorgde voor de aan- en afvoer van schone en vuile kleding naar en van haar woning in de Rapenburgerstraat, deed daar de was, gaf haar planten water en zo meer. Een hectische tijd. Je had kort voor haar herseninfarct je roman VANUIT HET DUITSE DAL gepubliceerd, waarvan je nog moe was. Het publiceren van een boek is altijd een ingrijpend proces. En de gebeurtenissen met haar gingen je natuurlijk ook niet in de koude kleren zitten.

Maar ze knapte wel degelijk op. In het begin was ze rechts geheel verlamd en ging het spreken met scheefgezakte mond haar zeer moeizaam af, maar daar kwam geleidelijk verbetering in. Triomfantelijk toonde ze je op een keer dat ze haar rechterduim weer kon bewegen. Je was verrast. En ook toen ze je een tijdje later liet zien dat ze haar rechterbeen weer kon bewegen. Haar rechterkant begon weer te functioneren en spreken lukte haar steeds beter. Natuurlijk niet voor honderd procent, maar het was toch zeer hoopgevend.

Toen ook haar incontinentie overging, kon ze aan verscheidene therapieën beginnen, waardoor ze nog verder opknapte. Ze kwam steeds vaker uit bed en kon na verloop van tijd met je mee voor een uitje. Eerst in een rolstoel, daarna achter een rollator en vervolgens alleen nog met een stok. Jullie gingen dan naar een van de parken in de buurt of voor een kop koffie met gebak naar de Hortus Botanicus of jullie liepen een rondje door de dierentuin Artis.

Wordt vervolgd.