VERSLAGEN: van een mislukt leven.

 

Herinneringen zijn gebeurde verzinsels.

Yackobes Chraduz - Albanees wijsgeer

 

FAMILIE

1

 

Doorgaans sterven ouders eerder dan hun kinderen. Dat wist je natuurlijk, maar toen je vader stierf was je daar nog helemaal niet op voorbereid. Hij lag in het toenmalige Zeeweg ziekenhuis in IJmuiden-Oost. Er was een grote tumor aan een van zijn nieren verwijderd. Je had hem er een aantal malen bezocht. Behalve dat hij het vaak benauwd had door zijn longemfyseem - waarschijnlijk opgelopen als bakker door meel, later werd hij laborant bij de hoogovens - leek het goed met hem te gaan.

 

De avond voor de dag dat hij naar huis mocht, 10 december, bezocht je moeder hem en vroeg hij haar waarom de kinderen niet kwamen. Zij antwoordde dat hij morgen toch naar huis ging en dat ze hem daar dan zouden opzoeken. Maar die nacht overleed hij plotseling. Een zaalgenoot vertelde dat hij eerst heel hard had liggen snurken, dat het plotseling stokte en toen stil bleef. Jullie, je zusters, je moeder en jij, waren verbijsterd, konden het nauwelijks bevatten.

 

Tijdens de crematieplechtigheid in een monumentale aula van begraafplaats Westerveld in Driehuis stak je een verhaal vol herinneringen over hem af dat door velen werd geprezen. Maar jij was daarna volkomen van de kook. En nog heel lang daarna liep je vaak in gedachten met hem te praten. Maar zonder met hem te redetwisten, zoals je vaak wel met hem had gedaan toen hij nog leefde. Wat achteraf bezien eigenlijk ook een vorm van genegenheid was geweest tussen jullie.

 

Toen je dat in gedachten met hem praten vertelde aan de aardige buurvrouw over wie je het eerder had in verband met die hypocriete Afghaan, liet zij je weten dat ook te hebben gedaan na het overlijden van haar ouders en dat het volgens haar goed was voor de verwerking. Waar ze waarschijnlijk gelijk in had.

 

wordt vervolgd