VERSLAGEN: van een mislukt leven.

 

Herinneringen zijn gebeurde verzinsels.

Yackobes Chraduz - Albanees wijsgeer

 

GECOOSEN

Dagboekbewerkingen omtrent een ziekte.

2010 

1

Vrijdag 22 januari 2010.

Je wachtte op een telefoontje van het OLVG, dat omstreeks twaalf uur moest komen. Ondertussen las je in Kroniek van een schuldig leven 1, de biografie van Nop Maas over Gerard Reve. Om tien voor één belde het OLVG: een assistente van je vaste uroloog. De bloed- en urinewaarden waren toch goed. Ze had eerder verkeerd gekeken en je de stuipen op het lijf gejaagd met de mededeling dat je bloed afwijkingen vertoonde. Ze verontschuldigde zich. Alles goed en wel, maar je had nog steeds last van je buik. Ze zou het doorgeven aan de uroloog en beloofde terug te bellen. Dat deed ze. De uroloog stelde een foto, een echoscopie van de buik en een inwendig blaasonderzoek voor. Daar stemde je mee in. Voor de afspraken liet ze je terugbellen door de receptie, omdat ze niet wist hoe ze moest doorverbinden.

Donderdag 28 januari.

Met de tram naar het OLVG. De afgesproken tijd, kwart voor elf, werd redelijk gehaald. Maar de echoscopie moest worden afgebroken, omdat de dokter een volle blaas wilde. Naar een wachtkamer met een kan water en een bekertje. Je dronk drie bekers. Zo’n twintig minuten later lag je weer op de bank. Geen bijzonderheden. Op naar de röntgenfoto’s. Alle uitslagen gingen naar de uroloog.

Maandag 1 februari.

Naar het OLVG voor het blaasonderzoek. Vriendin A. zou je vergezellen en was al aanwezig toen je aankwam. Het was pas half drie, de afspraak was om tien over drie en het liep ook nog eens drie kwartier uit. Maar het blaasonderzoek, een cameraatje dat aan een slangetje door de urinebuis gaat, viel mee. Er werd niets verontrustends aangetroffen. Je kreeg een recept voor een medicijn tegen de urine-incontinentie.

Op de terugweg ging je met vriendin A. langs de apotheek voor luiers en het medicijn. Thuis aan het Barcelonaplein kookte je en aten jullie samen.

Je loosde wat glij- en verdovingsmiddel, maar op een branderig gevoel na had je verder geen last van het onderzoek. Het medicijn dat je had gekregen bleek echter hetzelfde te zijn als je al eerder had geprobeerd: Vesicare, dat niet hielp en waarvan je een droge strot kreeg.

Woensdag 10 maart.

Tien uur OLVG. Op verzoek van de uroloog had je gisteren de hele dag urine opgevangen in een maatbeker en de hoeveelheden genoteerd, maar hij bekeek de lijst nauwelijks. Je zou vandaag of morgen worden gebeld voor een afspraak met een uroloog die gespecialiseerd was in operaties tegen urine-incontinentie. En er werd er een afspraak met een maag-, darm- en leverarts geregeld, waarna de uroloog afscheid nam met: ‘Tot over een jaar.’ Je vroeg of daarvoor dan geen afspraak moest worden gemaakt. Hij antwoordde dat de uroloog die je ging onderzoeken in verband met je urine-incontinentie dat wel zou regelen.

Woensdag 17 maart.

Je belde het OLVG, omdat je nog steeds niet was teruggebeld voor een afspraak over die eventuele operatie tegen de urine-incontinentie. De dame die je aan de lijn kreeg, kon je map niet vinden, zei dat je zou worden teruggebeld. Maar ze klonk weifelend, had het over terugkoppelen naar je vaste uroloog. En teruggebeld werd je niet. Je had er genoeg van: genoeg van ziekenhuizen, doctoren, assistentes en assistenten. Je besloot dat, als je niet alsnog werd teruggebeld, het er voorlopig maar bij te laten zitten.

Maandag 29 maart.

Met bus en tram naar het Prinsengrachtziekenhuis. Je was weer eens veel te vroeg en wandelde door de Leidsestraat. Lossende vrachtwagens en vroege toeristen. Op het Leidseplein ging je in het American Hotel naar de wc. Daarna doolde je door de Leidsebuurt, alvorens naar het ziekenhuis te gaan. Bij de mdl-afdeling zat een bitse receptioniste. Terwijl je wachtte op je beurt, voerde ze luid en grof een privételefoongesprek. Maar het wachten duurde gelukkig niet lang. Er was alleen nog een oude dame voor je. Ze werd begeleid door waarschijnlijk een buurvrouw. Aardige mensen.

De mdl-arts ondervroeg en onderzocht je. Ze vond geen ongerechtigheden. Voor de zekerheid stelde ze ook nog een inwendig onderzoek voor in het OLVG. Met verdoving, verzekerde ze je, toen je haar had verteld dat je daar ooit al zo’n onderzoek had gehad en dat als zeer pijnlijk had ervaren. Twintig mei kon je er pas terecht.

Je belde vriendin A. of je langs kon komen voor koffie en een verslag. Dat kon. Je liep naar het Rokin en nam daar een tram naar de Rapenburgerstraat.

 

Wordt vervolgd.

 

.