VERSLAGEN: van een mislukt leven.

 

Herinneringen zijn gebeurde verzinsels.

Yackobes Chraduz - Albanees wijsgeer

 

GECOOSEN

Dagboekbewerkingen omtrent een ziekte.

2008

Na zes weken vakantie ging je op 1 december 2008 officieel met pensioen. Vrijdag 28 november was er eerst een afscheidsreceptie in de RAI en daarna een diner met zo’n twintig collega’s in een nabij gelegen brasserie. Je had gedacht dat het je allemaal niet veel zou doen, maar dat viel tegen: of mee, het is maar hoe je het bekijkt.

 

Het schrijven kwam voor jou altijd op de eerste plaats, maar omdat je daarvan niet kon leven, werkte je bijna twintig jaar als receptionist in het congrescentrum van Amsterdam RAI, wat je als een noodzakelijke ventweg beschouwde die je strikt gescheiden probeerde te houden van de hoofdweg. Maar hoezeer je jezelf daarmee al die tijd voor de gek had gehouden, bleek toen je kort voor je afscheid je roman Een pijnboom in het ruim/Dubrovnik mijn liefde publiceerde. De belangstelling van veel collega’s, de vermelding op Raicom en niet op de laatste plaats de aanschaf van het boek door veel van je collega’s sprak boekdelen. Toch dacht je die scheiding vol te kunnen houden door vriendin A. niet mee te vragen voor de afscheidsreceptie en het erop volgende diner. Maar toen een dame van personeelszaken vroeg waarom je vriendin er niet bij was, kreeg je daar spijt van. Hoe wist ze trouwens dat je een vriendin had?

 

Veel goede wensen: blijf gezond, ga genieten, en ook geraniums waar je al dan niet achter kon gaan zitten bleven niet onvermeld. Je hebt niets tegen geraniums en ook niet tegen het er achter zitten, maar dat was je niet van plan, je wilde juist in volle vaart doorgaan op de hoofdweg. Vooralsnog was je echter uitgeput, en wel zodanig dat je besloot je huisarts te raadplegen. Die raadde je aan weer eens bloed te laten prikken. Dat had ze je ruim een jaar geleden ook al eens aangeraden. Ze achtte het van belang dat iemand van jouw leeftijd dat regelmatig liet doen. Het ergerde je, kennelijk vond ze je oud en beschouwde ze dat als een ziekte.

 

Maar zonder je ergernis te laten blijken volgde je haar raad op, want ze was een goede en erg aardige huisarts. Na een week belde je voor de uitslag. Ze vertelde dat je PSA waarde nog net onder de kritische grens lag. Dat nam je voor kennisgeving aan, vroeg niet wat het betekende en haar dringend advies om over niet al te lange tijd, bijvoorbeeld over een half jaar, nog eens bloed te laten prikken, zegde je toe zonder het echt van plan te zijn. Natuurlijk had je haar moeten vragen waar dat verhoogde PSA op kon duiden. Misschien ook had ze je dat ongevraagd duidelijk moeten maken? Maar dan was jij je zorgen gaan maken over iets waar je vooralsnog niets mee kon. En waarschijnlijk dacht zij dat je, omdat je er niet naar vroeg, wel zo ongeveer wist wat het kon betekenen.

 

Toen ze je dus na ruim een jaar opnieuw aanraadde bloed te laten prikken, veel later dan ze had voorgesteld, deed je dat toch maar weer en opnieuw belde je na een week voor de uitslag. De assistent zei dat ze bezig was maar dat ze terug zou bellen. Dat gebeurde echter niet. Je belde nogmaals. Ze zei dat ze je wel degelijk had proberen te bellen maar geen gehoor had gekregen. Dat kon want kort daarvoor was je van provider veranderd en sindsdien deed je vaste telefoon het soms niet, en het nummer van je mobieltje had ze niet. Ze was blij dat je zelf belde en verzocht je zo spoedig mogelijk bij haar langs te komen voor een gesprek. Dat had je te denken moeten geven, maar je kon je niet voorstellen dat het om iets ernstigs ging, maakte je geen zorgen. Hoe naïef kan een mens zijn! Het PSA/ Prostaat Specifiek Antigeen in je bloed was in een jaar tijd gestegen van 3,7 naar 8,9. Dat wees op een prostaataandoening, een ontsteking, een onschuldige vergroting of kanker. Ging dat over jou? Kennelijk wel en kennelijk was het ernst, want ze regelde meteen een afspraak voor je met het Onze lieve Vrouwe Gasthuis. Dinsdag 2 december kon je terecht in het toenmalige Prinsengracht ziekenhuis, dat bij het OLVG hoorde. Daar werd een inwendig onderzoek en het nemen van biopten uit de prostaat voorgesteld. Nou, dat moest dan maar. Het werd gedaan op 9 december, was onaangenaam maar niet meer dan dat.

 

Dinsdag 16 december kreeg je de uitslag, ook in het Prinsengracht ziekenhuis. Er waren acht biopten genomen en in twee daarvan, links uit de prostaat, zaten kankercellen. Versteend hoorde je de vrouwelijke uroloog aan. Je kon je laten bestralen of opereren zei ze en noemde de voor- en nadelen van een en ander, die voor beide behandelingen ongeveer op hetzelfde neerkwamen. Je moest er maar eens rustig over nadenken. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt en je kreeg een folder mee over prostaatkanker mee.

 

Weer buiten leek de Prinsengracht je zo’n onheilspellend schilderij van Willink geworden. Je belde vriendin A. met je mobieltje om haar op de hoogte te stellen. Zij had haar zus en zwager uit Canada te logeren en was ziek, had griep en voelde zich er door jouw nieuws waarschijnlijk niet beter op. Je ging bij haar langs, zag je de Canadezen ook weer eens. Maar een feestelijk bezoek werd het natuurlijk niet. Dramatisch verliep het echter toch ook weer niet. En nadat de Canadezen waren vertrokken voor een visite aan vrienden, spraken vriendin A. en jij nog een tijdje rustig over haar griep en jouw kanker voordat je afdroop naar het Barcelonaplein.

 

’s Avond was er een buurtbijeenkomst over de herinrichting van dat plein. Je had je eerder voorgenomen die bij te wonen en besloot dat als afleiding toch maar door te zetten. Het lukte je daar aardig bij de les te blijven. Maar af en toe leek je toch in een ravijn te staren.

 

Wordt vervolgd.