VERSLAGEN: van een mislukt leven.

 

Herinneringen zijn gebeurde verzinsels.

Yackobes Chraduz - Albanees wijsgeer

 

GECOOSEN

Dagboekbewerkingen omtrent een ziekte.

2009 

2

Vrijdag 2 januari.

Je schreef een brief aan zorgverzekeraar Menzis en verstuurde hem met een kopie van een brief van de RAI. Menzis rekende ten onrechte het tarief voor individueel verzekerden terwijl je door de RAI recht hield op een collectief tarief. Ook belde je provider Alice over de telkens terugkerende moeilijkheden met je telefoonverbinding. Een dame van de helpdesk beweerde dat die verholpen konden worden door de stroom even van de verdeler te halen. Dat deed je, maar het werkte niet.

Buurvrouw R. aan de intercom. Ze stond beneden bij de brievenbussen, had een van jou geleend nummer van HP/De Tijd per ongeluk in een verkeerde bus gegooid. Ze had daar al aangebeld maar er was kennelijk niemand thuis. Daar was vooralsnog niets aan te doen. Vriendin A. viste erdoor achter het net.

De stad in om de brief aan Menzis te posten en boxershorts te kopen bij C&A. Daarna bij vriendin A. langs, waar bleek dat je geen boxershorts maar gewone onderbroeken had gekocht. Zij zou morgen proberen shorts voor je te kopen, want die leken je makkelijker voor in het ziekenhuis.

Samen met vriendin A. naar de Spar om de hoek voor wat boodschappen. Toen je betaalde, zag je een mapje met postzegels in je tas en drong het tot je door dat je geen postzegels op de brief naar Menzis had geplakt. Lekker bezig. Afwachten maar.

Terug bij vriendin A. thuis bespraken jullie de opmerking van zus B. over je operatie. Jullie veronderstellen dat ze zich ongelukkig had uitgedrukt, dat ze je in feite had willen opbeuren. En thuisgekomen op het Barcelonaplein was er toevallig een voicemail van haar waarin ze haar verontschuldiging aanbood voor de opmerking. Achteraf was ze zich ervan bewust geworden dat die vreemd moest zijn overgekomen, terwijl ze je juist had willen geruststellen. Je schreef haar in een e-mail terug dat je blij was met haar uitleg en overtuigd van haar goede bedoeling.

’s Avonds keek je tv, naar Met het mes op tafel, naar Schrijvers op de waranda met Charlotte Mutsaers en naar Nova. Vriendin A. belde dat om half twaalf As it is in heaven zou worden uitgezonden, een film die eerder veel indruk op haar had gemaakt. Je had hem wel willen zien, maar viel om van de slaap en besloot toch maar naar bed te gaan.

Zaterdag 3 januari.

Je tuigde de kerstboom af en ruimde hem op. Dat deed je anders altijd op Driekoningen maar dit jaar zou je dan worden geopereerd. Na de kerstboom las je in Sartre’s Schemeroorlog; zijn gedurende de mobilisatie en oorlog aan Simone de Beauvoir geschreven brieven.

Vriendin A. belde vanuit de stad. Ze had boxershorts voor je gevonden, maar vond ze nogal prijzig. Later belde ze weer, er bleken twee shorts in de verpakking te zitten, waardoor de prijs meeviel.

Naar winkelcentrum Brazilië voor haring bij de Volendammer en boodschappen bij AH. Last van je keel en mond en hoofdpijn. Allemaal niet hevig maar hopelijk had neef M., die op nieuwjaarsdag grieperig was, je niet aangestoken, want dat kon je zo vlak voor een operatie nog minder gebruiken dan anders.

Vriendin A. kwam om half zes. De boxershorts hadden een gulp. Wel lekker luchtig. Jij kookte en jullie aten samen. Zonder wijn. Vriendin A. dronk die toch al vrijwel nooit en jij had besloten voor de operatie geen alcohol te gebruiken. Erna natuurlijk voorlopig ook niet. Op de verpleegafdeling van het OLVG zouden ze trouwens wel geen alcohol schenken.

Israël was na bombardementen aan een grondoffensief in de Gazastrook begonnen. Ellende! Je kon je wel voorstellen dat ze de voortdurende raketbeschietingen van Hamas beu waren, maar volgens jou loste een oorlog, weer een oorlog, helemaal niets op. Die veroorzaakte aan beide zijden alleen maar meer menselijk leed. En leed was er natuurlijk al, door de raketbeschietingen en bombardementen. Een gruwel. Je hoopte dat je familie gespaard zou blijven, dat er geen achterneven of nichten mee hoefden te doen. Een gesneuvelde achterneef was meer dan genoeg, dus te veel.

Zondag 4 januari.

Ontbijt en koffie met vriendin A. Daarna zocht je alvast wat kleding bij elkaar voor dinsdag en probeerde je muziek te laden op een MP3-speler die je voor je verjaardag van je Woerdense zus en zwager had gekregen. Maar het lukte je niet, ook niet na telefonisch advies van die twee. Je besloot dan maar je mobiele cd-speler mee naar het ziekenhuis te nemen. Die bleek het, na heel lang niet te zijn gebruikt, nog goed te doen.

Jullie wandelden naar de AH aan het begin van de Sarphatistraat voor een paar boodschappen en gingen toen achter Artis langs naar de Rapenburgerstraat, waar vriendin A. koffie en jij thee dronk. Daarna met de bus terug naar het Barcelonaplein, waar jij kookte, vriendin A. huishoudelijke karweitjes voor je deed en jullie samen aten. Na het eten het tv-journaal. In de Gazastrook werd zwaar gevochten. Wat konden jullie anders doen dan het hoofdschudden? Rond negen uur bracht je vriendin A. naar de bus. Je zou haar niet meer zien voor de operatie. Ze zou je nog wel bellen. Morgen moest je bloed laten prikken.

Maandag 5 januari.

Je liet een was draaien, deed je spullen voor het ziekenhuis in een tas, klungelde wat met de computer en ging na de koffie op de fiets naar het OLVG. Buiten was het koud en bij de bloedafname van het OLVG erg druk. Je moest een half uur of langer wachten. Gaf niet. Op de terugweg at je een broodje haring in winkelcentrum Brazilië.

Thuis streek je kleding, las je in Schemeroorlog, viel je in slaap op de bank en werd je gewekt door de telefoon. Een verpleegkundige van het OLVG vroeg of je al wist dat je morgen als eerste aan de beurt was? Nee, dat wist je niet. Om acht uur zou worden begonnen met opereren. Als je er niet voor koos ’s avonds al naar het ziekenhuis te gaan, leek het haar verstandig morgenochtend om uiterlijk zeven uur aanwezig te zijn. Aan jou de keus. Je besloot morgenochtend vroeg te komen. Met de eerste bus zou het krap worden, maar de tram vertrok wat vroeger van het Azartplein, en je kon natuurlijk ook een taxi bellen.

Een voicemail via de computer. Een stem die je naam noemde. Te oordelen naar de manier waarop die werd uitgesproken was het een familielid uit Israël, maar je kon niet beoordelen of het een man of een vrouw was.

Je las in Rand van Jan Kjaerstad, kookte, at, ruimde op en deed nog het een en ander in de tas voor morgen. Verscheidene mensen belden om je sterkte te wensen. Dat wenste je jezelf ook. Vriendin A. zou morgenavond naar het ziekenhuis komen. Geen idee of je dan al aanspreekbaar was. En waarschijnlijk zou je de komende dagen niet in staat zijn in je dagboek te schrijven. Vroeg naar bed.

 

Wordt vervolgd.

 

 

 

1

Donderdag 1 januari

Met het nieuwjaarsconcert uit Wenen op de achtergrond haalden vriendin A. en jij een nieuwe kast leeg. Jullie probeerden hem waterpas te krijgen, met een lichte verbetering tot gevolg, en ruimden hem daarna weer in.

Je zwager uit Alkmaar belde dat hij en je zus jullie om twee uur zouden komen ophalen. De familie komt op nieuwjaarsdag meestal samen bij je zus en zwager in Woerden. Vroeger was dat bij jullie ouders in IJmuiden en na het overlijden van jullie vader bij jullie moeder. Maar toen die dat in haar laatste jaren niet meer aankon en na haar overlijden, werd het meestal Woerden.

Jullie hadden op een later vertrek gerekend en hadden daardoor plotseling haast. Jij moest eerst nog naar het Barcelonaplein voor andere kleding. Je ging op de fiets. Gisteren, toen je daarop naar de Rapenburgerstraat wilde gaan, bleek hij tot je schrik niet in je berging te staan. Even dacht je dat hij was gestolen, totdat je opgelucht besefte dat hij nog bij vriendin A. in de berging stond.

Zus en zwager kwamen, na eerst vriendin A. te hebben opgehaald, pas om half drie bij je aan. Ze hadden geprobeerd je te bellen, maar je vaste telefoon deed het weer eens niet en het mobiele telefoonverkeer was verstoord. Een voorspoedige reis naar Woerden. Daar een grote opkomst van jouw familie en die van je Woerdense zwager. Het was er gezellig, maar toen je zus uit Breda opmerkte dat de operatie die je te wachten stond een fluitje van een cent was, kreeg je het gevoel dat ze vond dat je je niet moest aanstellen, en dat raakte je.

Bij achten terug. Zus en zwager brachten eerst jou naar huis en toen vriendin A., waarna ze doorreden naar Alkmaar. Je keek nog naar de film Zwartboek op de tv, vond hem simplistisch en ongeloofwaardig. Regisseur Paul Verhoeven is door zijn langdurig verblijf in de VS kennelijk stuitend veramerikaanst, of beter gezegd: verhollywoodst.

Wordt vervolgd.